#TBT London

Trafalgar Square

        Cofnijmy się kilkanaście miesięcy wstecz, do czasu, gdy mieszkałam w Londynie.
Decyzja o wyprowadzce z Polski była nagła, spontaniczna i wszystko działo się bardzo szybko.
Zaraz po powrocie ze Stanów (gdzie byłam na wakacjach w Nowym Orleanie, LA) w Listopadzie 2015 roku wiedziałam, że chcę czym prędzej tam wrócić i wiedziałam, że pracując i mieszkając w Warszawie nie ma fizycznie możliwości żeby wrócić prędko, a za cel postawiłam sobie Marzec 2016 r. Zaczęłam więc rozmawiać z kolegom, który mieszka w Anglii i kilka dni później miałam kupiony bilet w jedną stronę- z Warszawy do Londynu.

     Przylatując do Anglii miałam zapewniony dach nad głową za uprzejmością kolegi, zero pracy i 170 funtów w portfelu, więc za ciekawie to to nie wyglądało. Decyzja o wyprowadzce z Polski była nagła, spontaniczna i wszystko działo się bardzo szybko. 

London Eye

            Pracę znalazłam po kilku dniach od przylotu, w samym centrum miasta, dosłownie 7-10 minut spacerem od słynnej Oxford Street i dzięki temu tak jak sobie założyłam, tak też się stało, w Marcu ponownie przyleciałam na wakacje do USA, gdzie z Washington'u DC pojechałam do Outer Banks w North Carolina i tam spędziłam Spring Break. 

Buckingham Palace

Buckingham Palace

                 Być może są to tylko moje odczucia, ale praca i życie w Anglii jest bardzo łatwe. W większości miejsc otrzymuje się tygodniową wypłatę, tak jak i w większości przypadków za mieszkanie płaci się tygodniowo, bardzo rzadko płaci się za miesiąc z góry. Te czynniki bardzo ułatwiły mi zbieranie pieniędzy na wyjazd do Stanów. Oszczędzanie na bilety zajęło mi zaledwie 3 tygodnie bez zbędnego odmawiania sobie czegokolwiek.

                  Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że kochałam życie w Anglii i, bardzo za tym tęsknie, ale cofając się do czasu kiedy na prawdę tam byłam było kompletnie inaczej. Pogoda była depresyjna przez większość czasu kiedy tam byłam, codziennie wstawałam o 6 rano do pracy, gdzie spędzałam 10,5 godziny dziennie i dodatkowo 5 godzin w każdą sobotę. Spędziłam w Londynie pół roku, w tym czasie przeprowadzałam się 4 razy, za każdym razem w kompletnie inną część Londynu, co niesamowicie utrudniało sprawę, gdyż Londyn jest ogromny i przemieszczenie się z jednego miejsca do drugiego zabiera sporo czasu i często też nerwów. Przez większość czasu byłam tam kompletnie sama, nie miałam z kim porozmawiać, z kim spędzić czasu po pracy czy w jedyny wolny dzień tygodnia- niedzielę. Więc prawda jest taka, że z dnia na dzień zamiast robić się łatwiej było mi tylko ciężej i ciężej, co spowodowało, że po powrocie z Washington'u postanowiłam czym prędzej wrócić z Anglii do Polski. W samolocie z USA do Anglii obmyślałam cały plan. Musiałam wrócić do Polski dokończyć prawo jazdy, które zaczęłam robić przed przeprowadzką, ale niestety przed wylotem do Londynu zdążyłam zdać tylko część teoretyczną, więc w Polsce czekała na mnie jeszcze część praktyczna. Zdecydowałam się na wyjazd jako Au Pair i wtedy też zdecydowałam się na agencję Au Pair Care, więc czekało mnie sporo pracy nad aplikacją w związku z czym byłam bardzo podekscytowana na powrót do kraju.

              Dosłownie po wylądowaniu, tego samego dnia przeprowadziłam się po raz trzeci- z Brixton na Wood Green, było to spowodowane dużym konfliktem między mną, a moim współlokatorem, wtedy zaczął się dla mnie czas, który zapowiadał się jako najcięższy. 

  Zostało mi raptem kilka tygodni w Londynie, nie miałam mieszkania, przez 3 tygodnie mieszkałam u dziewczyny, którą poznałam przed wylotem, bo musiałam znaleźć do pracy kogoś kto przez okres mojej nieobecności mnie zastąpi. Musiałam wykombinować coś na resztę czasu i im mniej czasu mi zostawało tym bardziej traciłam nadzieję. Dwa dni przed moją musową czwartą przeprowadzką odezwał się do mnie stary znajomy którego poznałam, gdy mieszkałam w Krakowie (czasy liceum), który jak się okazało mieszkał ode mnie 15-20 minut i zaoferował mi mieszkanie na moją końcówkę londyńskiej przygody. 

Czas, który wydawał mi się być najtrudniejszym i najcięższym do przetrwania okazał się najlepszym czasem jaki spędziłam w UK. Do tego stopnia, że próbowałam przebookować bilet do Polski co niestety mi się nie udało. W drodze na lotnisko zalewałam się łzami, że wcale jednak nie chcę wracać. Nagle pokochałam miasto, którego nienawidziłam i dziś z przyjemnością bym tam wróciła.